Biorąc po uwagę, że prawie nic tutaj nie dodaję, zwłaszcza ostatnio, jurnal ten trochę stał/staje się jak jakiś blog, ble. W sumie pomijając fakt, że jestem leniwa i (doszłam do tego zatrważającego wniosku ostatnio) brak mi cierpliwości, to kompletnie nie mam jak przerobić tego co mam na papierze na wersję elektroniczną: dłubaniny na małych formatach nie cierpię (skaner odpada), a aparat (o którym poprzednio pisałam), szlag znowu trafił, well then.

Brak emocji, brak uczuć, totalna bezczulica. W sumie się przyzwyczajam. Otchłań też jest interesująca, może nawet bardziej niż tabuny takich samych roznegliżowanych emocjonalnie, przesłodzonych albo do przesady chamskich ludzi. Wszyscy chcą być wyjątkowi, wszystkim wydaje się, że są wyjątkowi, że emocje, które odczuwają, są nieziemskie, wielkie, wspaniałe, itp. bzdurne przymiotniki. Bezczelne zwierzęta, które nawet w akcie altruistycznej miłości oczekiwać będą zawsze czegoś w zamian.

Oddaje ukłony każdemu, kto ma wystarczająco dużo siły, aby żyć i tworzyć na tym nędznym padole ziemskim, będąc pozbawionym złudzeń i iluzji, które ludzkie umysły kreują. Pustka jest niezwykle inspirująca, dzięki niej zaczyna się postrzegać świat z zupełnie innej perspektywy. Dłonie.. potrzebują wprawy, aby przedstawić to co ma się w głowie. Spróbuję.

Tym niemniej pozostawiam ten jurnal jako niezobowiązujący koniec, dla siebie. Aby nie mieć poczucia, że skoro już jest, należałoby dbać o jego aktualność. Na koniec krótkie COŚ. Zbitka haseł-cytatów (albo zawarty ich sens), które determinują mój sposób patrzenia na życie, dziękuję wszystkim, którzy się do tego przyczynili.

"Nacpam się muzyką. Rozłożę karty, aby poczuć ludzki strach. Z zaciekawioną buzią i uśmiechem na twarzy przestanę żałować głupców goniących za szczęściem. Wzniecę Ogień i wyjdę do ludzi, aby spostrzec, dojrzeć, wpisać. Odnajdę Szaleńców, aby czas wypełnić, ale i tak to wszystko będzie nieważne. To nie moja rzeczywistość, nie mój świat możliwy. Jedno słowo: bzdura."


Uzewnętrznienie, nie obchodzi mnie to, śmieszy.